Hz. Peygamber gençlik yıllarında toplumsal hayatın içinde ancak Mekke’deki kokuşmuş inanç ve uygulamalardan uzak bir hayat yaşamaktaydı. Yaklaşık on beş yaşlarındayken, kan dökmenin haram sayıldığı aylarda yapılan Ficâr savaşlarından birine katılmak durumunda kalmış, ancak fiilen savaşmayıp atılan okları kalkanla karşılayarak topladığı rivayet edilmektedir. Hz. Peygamber gençliğinde, Mekke’ye şehir dışından gelen zayıf ve güçsüz kişilerin uğradıkları haksızlıklar karşısında onların haklarını savunmak üzere oluşturulan “Hilfu’l-Fudûl” (Erdemliler Birliğinin) mensubuydu. Haram aylardan biri olan Zilkâde ayında yaşanan bir olay sonucunda Mekke’de yaşayan vicdan sahibi bazı kişiler yaşanan zulüm ve haksızlıklar karşısında artık suskun kalmadan faaliyete geçmeye karar vermişlerdi. Yapılan görüşmeler neticesinde o dönemde Mekke’nin en 44 zengin, en yaşlı ve en nüfuzlu kişisi olan Abdullah b. Cüd‘ân et-Teymî’nin evinde bir yemekli toplantı tertip edildi. Kureyş’in Benî Hâşim, Benî Muttalib, Benî Zühre ve Benî Teym kollarının katıldığı bu toplantıya Hz. Peygamber de amcası Zübeyr b. Abdülmuttalib ile birlikte iştirak etmişti. Toplantıya katılanlar, görüşmeler sonunda şehirdeki haksızlıkların önüne geçmek amacıyla bir grup oluşturmaya karar verdiler. Yemin yapıldıktan sonra yeni katılıma açık olmayan birlik, İslâm döneminde de bir süre devam etmiş ve son mensubunun Emevî döneminin başlarında vefat etmesiyle tarihe karışmıştır. Hz. Peygamber Hilfu’l-Fudûl’dan İslâm döneminde övgüyle bahsederek şöyle demiştir: “Ben Abdullah b. Cüd‘ân’ın evinde yapılan antlaşmaya amcalarımla birlikte katılmıştım. Bu ittifakta yer almış olmanın mutluluğunu güzel ve kızıl develere değişmem. Bugün de böyle bir antlaşmaya çağrılsam tereddüt etmeden giderim”.