Bedir’deki mağlubiyetin intikamını almak isteyen Mekkeli müşrikler, bir an önce savaş hazırlıkları yapmaya başlamak üzere liderleri Ebû Süfyân’a baskı yapmaktaydılar. Suriye-Mısır ticaret yolunun Müslümanların kontrolünde oluşu da Mekkelileri endişeye sevk etmekteydi. Kureyşliler, çevrelerindeki kabilelerden de temin ettikleri kuvvetle yaklaşık 3.000 kişilik bir ordu meydana getirerek Medine’ye doğru harekete geçtiler. Hz. Peygamber Kureyşlilerle Medine dışında savaşmak istememekteydi, ancak Bedir’e katılmamış bazı genç sahabiler ile tarla ve bahçeleri müşrikler tarafından tahrip edilen ensârdan bazı kimselerin ısrarıyla şehre 5,5 km. mesafedeki Uhud’a gitmeye karar verdi. 1.000 kişiyle yola çıkan İslâm ordusu, Abdullah b. Übey liderliğindeki 300 münafığın ordudan ayrılmasıyla 700 kişiyle Uhud dağı eteklerine vardı. Hz. Peygamber arka tarafı emniyete almak için Ayneyn tepesine elli okçu yerleştirmiş ve her ne sebeple olursa olsun yerlerinden ayrılmamalarını emretmişti. İki ordu 7 Şevvâl 3 (23 Mart 625) tarihinde karşı karşıya geldi. Savaşın başında Müslümanlar düşmanlarını püskürtüp geri çekilmeye mecbur bırakınca, Ayneyn tepesine yerleştirilen okçular da dahil Müslümanlar ganimet toplamak için savaş meydanına indiler. Bunları takip eden Kureyşliler’in süvari birliğinin başındaki Hâlid b. Velîd, yerinde kalan az sayıdaki okçuyu şehit ederek Müslümanlara arkadan saldırdı. İslâm ordusu galip gelmek üzereyken savaşın seyri bir anda değişti ve Hz. Hamza’nın da aralarında bulunduğu yetmiş Müslüman şehit oldu. Beklemedikleri bir manzarayla karşılaşan Müslümanlar dağılmaya başladı. Nihayet Müslümanlar Uhud dağının eteklerine çekilerek Hz. Peygamber’in etrafında toplandılar. Kureyşliler ise Ebû Süfyân’ın etrafında toplandı. İki taraf bundan sonra savaşı sürdürmedi ve bu şekilde savaş sona erdi. Kureyşlilerin Uhud’da verdikleri kayıp 22-23 veya 37 idi. Uhud, Hz. Peygamberin verdiği emrin kat’î bir şekilde tutulması gerektiğini Müslümanlara açık bir şekilde gösteren ibretlik bir örnektir.